Οι συνθέσεις της έκθεσης στο Εβραϊκό Μουσείο ξεκινούν με την μελέτη φωτογραφικών ντοκουμέντων. Χρησιμοποιώντας ένα πλήθος από μικρές ή μικροσκοπικές φιγούρες, ένα «συμβάν» αναπαρίσταται σε μια συγκεκριμένη αυστηρή κάτοψη βάσει του επιλεγμένου ντοκουμέντου. Η αναπαράσταση φωτογραφίζεται και το νέο αυτό ντοκουμέντο ενσωματώνεται. Οι φωτογραφίες και οι ενσωματώσεις τους συνεχίζουν ώσπου το γλυπτό να γίνει ένα γλυπτικό τοπίο. Ο τρόπος που ο Ζωγράφος του στρατηγού Μακρυγιάννη συνέθεσε τα πλήθη του στα τοπία μάχης είναι οδηγός πλεύσης σε αυτές τις ανακατασκευές τοπίων. Είναι βασικό να αναγνωρίζονται τα σημάδια επερχόμενης βίας στη ζωή ενός συνόλου όταν εμφανίζονται μέσα σε ένα τοπίο – οιωνό ακατανόητης φρίκης.