Alexander Kluge

Γεννήθηκε το 1932 στο Halberstadt της Γερμανίας. Σπούδασε ιστορία, νομικά και μουσική στο Πανεπιστήμιο του Marburg και στο Johann Wolfgang Goethe University της Φρανκφούρτης. Απέκτησε το διδακτορικό του στα νομικά το 1956. Όταν σπούδαζε στη Φρανκφούρτη, έγινε φίλος με τον φιλόσοφο Τεοντόρ Αντόρνο, ο οποίος δίδασκε στο Institute for Social Research. Ύστερα από πρόταση του Αντόρνο, ο Kluge άρχισε να ασχολείται με τον κινηματογράφο και ο Αντόρνο τον σύστησε στον μεγάλο Γερμανό σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ. Ο Kluge σκηνοθέτησε το 1960 την πρώτη του ταινία, το Brutalität  im  Stein, ένα δωδεκάλεπτο ασπρόμαυρο λυρικό μοντάζ εικόνων. Το 1962, ήταν ένας από τους 26 που υπέγραψαν το Μανιφέστο Oberhausen, το οποίο σημάδεψε την άνθηση του Νέου Γερμανικού Σινεμά. Την ίδια χρονιά, μαζί με τους σκηνοθέτες Edgar Reitz και Detlev Schleiermacher, ίδρυσαν το Ulm Institut für Filmgestaltung, για να προωθήσουν την κριτική και τις αισθητικές πρακτικές του Νέου Γερμανικού Φιλμ και του Νέου Γερμανικού Σινεμά. Ο Kluge είναι, επίσης, ένας από τους κορυφαίους Γερμανούς συγγραφείς του τέλους του 20ού αιώνα και ένας σημαντικός εκπρόσωπος της κοινωνικής κριτικής. Δημοσίευσε επίσης και έναν μεγάλο αριθμό κριτικών κειμένων για τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. 

 

Γιατί δημιουργώ ταινίες;

 

Ως μέσο, το φιλμ προϋπάρχει στο μυαλό των ανθρώπων. Το συναντάς ήδη από τη Λίθινη Εποχή. Ως τεχνικό μέσο, το κινηματογραφικό φιλμ υπάρχει εδώ και περισσότερο από εκατό χρόνια. Το φιλμ όμως προϋπήρχε στο μυαλό και στα συναισθήματά μας. Τα νοητικά φιλμ δε διακρίνονται από λογικό ειρμό. Είναι γεμάτα ψευδαισθήσεις, ιδιοσυγκρασιακά στοιχεία και μουσική. Αυτός ο κόσμος των συνειρμών διέπεται από τη δική του λογική. Ο κινηματογράφος θα όφειλε να γνωρίζει τις δυνατότητές του και να μην καταπιέζει το φιλμ με τη σκέψη. Πιστεύω στη σκέψη και στις ιδέες, όμως οι σαφείς ιδέες οφείλουν να σέβονται τι κάνει η κάμερα και τι κάνουν οι άνθρωποι.

Η «μυθοπλασία» έχει ήδη ειπωθεί μέσα από την ιστορία ή την πραγματικότητα. Όταν δημιουργούμε ένα φιλμ ή γράφουμε λογοτεχνία παρέχουμε στον θεατή και στον αναγνώστη έναν απλό σχολιασμό. Δεν τον οδηγούμε σε κάποια αντι-πραγματικότητα. Του δίνουμε μονάχα ενδείξεις. Είμαστε σαν τους ανιχνευτές. Πάρτε ως παράδειγμα την ταινία μου Ειδήσεις από την Ιδεολογική Αρχαιότητα. Μαρξ-Αϊζενστάιν-Το Κεφάλαιο  (Nachrichten  aus  Der  Ideologischen  Antike. Marx–Eisenstein–Das  Kapital, 2008). Η ταινία αυτή δείχνει τους τρόπους με τους οποίους χρησιμοποιώ τις πρακτικές του Μπρεχτ στο παρόν. Ο συγγραφέας δεν παίρνει καμία απόφαση. Ο συγγραφέας αναλύει ή διασταυρώνει, επαναλαμβάνει ή σχολιάζει. Ο θεατής καλείται να βγάλει τα δικά του νοήματα. 

Alexander Kluge