18 Σεπτεμβρίου – 18 Δεκεμβρίου 2011, Θεσσαλονίκη
Andre Goncalves
“(Un)Foreseen Events” installation for the Thessaloniki Biennale, Greece from André Gonçalves on Vimeo.
Ο André Gonçalves γεννήθηκε στην Πορτογαλία το 1979. Ζει και εργάζεται στη Λισαβόνα. Ασχολείται με τις εικαστικές τέχνες, τη μουσική, το βίντεο, τις εγκαταστάσεις και την περφόρμανς. Έχει πραγματοποιήσει τις εξής ατομικές εκθέσεις: The Bird Watcher, Colönia Micro Gallery, Πόρτο (2011) / Keeping Up With The Speed Of Light, Bon Accueil Gallery, Ρεν, Γαλλία (2009) / Trigger Happy, Miguel Nabinho Gallery, Λισαβόνα (2009) / Amo-te as escondidas, como quem rouba rebucados, Espaco Fabulas, Λισαβόνα (2009) / Untitled #06′, Fabrica Features, Λισαβόνα (2007). Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις, residencies και projects: Nam June Paik Art Center, Σεούλ (2008) / Ura! Gallery, Κωνσταντινούπολη (2008) / Fundacao Calouste Gulbenkian, CCB, Galeria Lisboa 20, Festival Temps D’Images, Luzboa, EME, Λισαβόνα (2008) / Arnolfini, Offload Festival, Μπρίστολ (2007) / FILE, Σάο Παόλο (2006) / Pushing the Medium, Nodar (2006) / Untitled Artspace, Οκλαχόμα (2006) / Experimental Intermedia Foundation, Diapason, Νέα Υόρκη (2005) / IFI, Pontevedra (2004). Οι μουσικές συνθέσεις του έχουν συμπεριληφθεί, είτε ατομικά είτε σε συμμετοχές, σε παραπάνω από 15 άλμπουμ πολλών δισκογραφικών εταιρειών. Αυτή τη στιγμή δουλεύει πάνω στο ατομικό project Feltro και συμμετέχει στα ομαδικά project Safe and Sound και Gigantiq.
(A)πρόβλεπτα Γεγονότα
Πώς προετοιμάζεσαι για ένα καλλιτεχνικό residency; Στην περίπτωση δηλαδή που καλείσαι να φύγεις από το στούντιό σου; Τί πρέπει να αφήσεις πίσω και τί να πάρεις μαζί σου; Και, εν τέλει, είναι όντως σημαντικά όλα αυτά τα υλικά; Ακόμα κι αν υπάρχει μια αρχική ιδέα πάνω στην οποία δουλεύεις, κάποιο κίνητρο ή κάποιο σχόλιο που πρέπει να γίνει, πάντα προκύπτουν προβλέψιμα και απρόβλεπτα γεγονότα στην πορεία της δημιουργίας οποιουδήποτε έργου τέχνης. Από αυτά, ορισμένα εκπλήσσουν ευχάριστα και άλλα δυσάρεστα. Επιπλέον, ενώ τα θετικά γεγονότα συμβάλλουν στον προσδιορισμό της κατεύθυνσης και της αισθητικής του τελικού έργου, τα αρνητικά σού επιτρέπουν να κατανοήσεις καλύτερα τα στοιχεία και τους λόγους που τα καθιστούν ανεπιθύμητα.
Αρκετά χρόνια πριν, αποφάσισα να κάνω τη μετάβαση από τα συμβατικά μέσα καλλιτεχνικής δημιουργίας σε ηλεκτρονικά υλικά και λογισμικό. Έκλεισα τα πινέλα και τις μπογιές μου σε μια ντουλάπα και άρχισα να ασχολούμαι με δημιουργίες από μέταλλα και ηλεκτρονικά υλικά και με τον προγραμματισμό λογισμικού. Το να δημιουργείς στη σύγχρονη εποχή χρησιμοποιώντας ως υλικό την τεχνολογία είναι απαιτητικό. Από τη σκοπιά της καλλιτεχνικής πρακτικής, όπως οι καλλιτέχνες της Αναγέννησης, θα πρέπει να είσαι γνώστης αρκετών διαφορετικών επιστημονικών πεδίων. Οι καλλιτέχνες των πολυμέσων, των νέων μέσων, της ψηφιακής και της εφήμερης τέχνης χρησιμοποιούν γνώσεις που μέχρι πρότινος παρέμεναν αποκλειστικό προνόμιο των επιστημόνων και των μηχανικών.
Από οικονομική σκοπιά, πολλά υλικά είναι ιδιαίτερα ακριβά και ορισμένες φορές η εύρεση του τέλειου εξαρτήματος θυμίζει την παροιμιώδη αναζήτηση της βελόνας στ’ άχυρα. Είναι σημαντικό για τον ανεξάρτητο καλλιτέχνη, που εργάζεται σε δύσκολους καιρούς, να βρίσκει τρόπους να ξεπερνά τους οικονομικούς περιορισμούς προκειμένου να μπορεί να δημιουργεί τα έργα που του υπαγορεύει η εσωτερική καλλιτεχνική φωνή του.
Όπως κι εγώ, οι εκπρόσωποι αυτής της νέας γενιάς καλλιτεχνών καταφεύγουν στις αρχές του «κάντο μόνος σου». Στο πλαίσιο αυτό, χρησιμοποιούν συχνά ανακυκλωμένα υλικά, βρίσκουν καινούριες χρήσεις ή επινοούν εκ νέου τρόπους αξιοποίησης των υλικών που βρίσκουν και των εξαρτημάτων τους (μηχανικά και ηλεκτρονικά εξαρτήματα – τα σκουπίδια του ενός, είναι ο θησαυρός του άλλου). Τα υλικά αυτά δε χρησιμοποιούνται ως ready-made κατασκευές αλλά για τη δημιουργία συναρμογών.
Τα έργα τέχνης είναι ενίοτε αινιγματικά. Τα τελευταία χρόνια πάντα προσπαθώ να ανακαλύψω μεταφορικές αναπαραστάσεις του αντικειμένου που με απασχολεί. Η θεματική των έργων μου εμφανίζει μεγάλη ποικιλομορφία, κάτω από την οποία όμως συναντά κανείς μια σταθερή μεθοδολογία. Όπως τοποθετείται ευφυώς ο Arthur Ganson, περιγράφοντας τα δικά του έργα: «όταν δημιουργώ αυτά τα έργα, πάντοτε προσπαθώ να βρω ένα σημείο σύγκλισης, όπου το νόημα είναι εξαιρετικά σαφές και απλό, ταυτόχρονα όμως διακρίνεται από μεγάλη αμφισημία. Πιστεύω ότι υπάρχει ένα σημείο σύμπτωσης της απλότητας και της αμφισημίας, που μπορεί να επιτρέψει στο θεατή να αντλήσει κάτι χρήσιμο».
Στο τέλος, κάτι δημιουργείται και στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας αποκτά κάποιο νόημα, ένα σύνολο οδηγιών, ενώ έπειτα, όπως συμβαίνει με κάθε ηλεκτρονικό προϊόν, επαναλαμβάνεται μέχρις εξαντλήσεως ή παύσης.
Αναζήτηση
