Άγγελος Πλέσσας

Γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε σχεδιασμό γραφικών υπολογιστή. Το κύριο σώμα του έργου του αποτελείται από ιστοσελίδες. Εστιάζοντας συνήθως στο θέμα της ταυτότητας, αναμιγνύει την αρχαία και τη μοντέρνα εικονογραφία. Τα έργα του γίνονται πορτραίτα και χαρακτήρες, ενώ άλλες φορές πειραματισμοί χρώματος και φόρμας. Το 2007 ίδρυσε το Angelo Foundation. Πρόσφατες ατομικές εκθέσεις: The Angelo Foundation School of Music, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Αθήνα, 2011)˙ Angelo Plessas: Selected Works, Triennale Bovisa Museum (Μιλάνο, 2011)˙ The Angelo Foundation Headquarters (μαζί με τον Ανδρέα Αγγελιδάκη), Jeu De Paume (Παρίσι, 2009)˙ All Day Doing Nothing, Yama (Κωνσταντινούπολη, 2007). Πρόσφατες ομαδικές εκθέσεις: Marathon Marathon, Μουσείο Ακρόπολης (Αθήνα, 2010)˙ Splendid Isolation, 2η Μπιενάλε της Αθήνας (2009)˙ Straylight Cavern, Cell Project Space (Λονδίνο, 2009)˙ Her(His)tory, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (Αθήνα, 2007)˙ Mulher Mulheres, SESC Paolista Museum (Σάο Πάολο, 2007)˙  Σε ενεστώτα χρόνο. Νέοι Έλληνες Καλλιτέχνες, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Αθήνα, 2007)˙ 3η Μπιενάλε της Βαλένθια (2005).

 

Μνημείο Iντερνετικών Συναντήσεων
Ένας χώρος ανοικτής ενότητας

Η δουλειά μου είναι τοποθετημένη μέσα και γύρω από το ίντερνετ. Το χρησιμοποιώ για να δημιουργήσω ιστοσελίδες ως τόπους, τους οποίους μπορούμε να αντιληφθούμε ως νόημα και ως αντικείμενα με τον ίδιο τρόπο που θαυμάζουμε ένα γλυπτό σε έναν δημόσιο χώρο. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε μια εποχή, κατά την οποία ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας το «περνάμε» στο ίντερνετ. Οπότε τίθενται ερωτήματα για το τί είναι ιδιωτικό ή δημόσιο. Έτσι η επίσκεψη σε μια ιστοσελίδα μπορεί να είναι εξίσου δημόσια όπως η επίσκεψη σε ένα παραδοσιακό μνημείο. Πιστεύω ότι όλα όσα ζούμε σήμερα είναι εξίσου εικονικά και πραγματικά. Δεν υπάρχει πλέον διάκριση.
 
Ταυτόχρονα, τα παραδοσιακά μνημεία με γοητεύουν γιατί, ως σύμβολα, δημιουργούν μια νοσταλγική ένταση. Μέχρι το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, τα δημόσια μνημεία ήταν κυρίως δοξαστικά σημεία για εθνικά και θρησκευτικά σύμβολα. Τώρα, στη μετα-ιντερνετική εποχή των ευμετάβλητων ταυτοτήτων και των ραγδαίων κοινωνικών αλλαγών, ένα νέο είδος «κυριαρχίας» παρουσιάζεται με δύο «μνημεία» της επικοινωνίας: το Facebook και το Twitter. Έχουν ενταχθεί τόσο πολύ στη ζωή μας, ώστε αναμφισβήτητα τα δύο αυτά δίκτυα αντιπροσωπεύουν έναν διφορούμενο ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα. Για κάποιους, εκπροσωπούν τις δημοκρατικές αρχές του on line ακτιβισμού, όπως η ελευθερία, η αμεσότητα και η συλλογικότητα, ενώ για κάποιους άλλους ευθύνονται για το «σαμποτάρισμα» της προστασίας της ιδιωτικής ζωής.

 

Πρόσφατα, αυτά τα δύο δίκτυα έπαιξαν έναν «νικηφόρο» ρόλο  ως ριζικά μέσα για την τοπική οργάνωση και συσπείρωση σχετικά με τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις στη Μέση Ανατολή. Από τότε η ελευθερία στο ίντερνετ αποτελεί το κύριο θέμα μιας μεγάλης συζήτησης, με αποτέλεσμα αυτά τα δύο δίκτυα να αναδειχθούν οι νέες «ασπίδες» κατά του ολοκληρωτισμού.
 
Προσωπικά άρχισα να «ζω» σε διαφορετικά δίκτυα του ίντερνετ στα τέλη της δεκαετίας του 90 και να βιώνω έναν νέο τρόπο επικοινωνίας, τον οποίο προωθούσε κυρίως η γκέι υποκουλτούρα. Ένας νέος όρος γεννήθηκε: Internet Hookups. Ορισμός: συναντήσεις που λαμβάνουν χώρα σε πραγματικό χρόνο και χώρο, αφού έχει προηγηθεί on line συνομιλία.
 
Ένα από τα αγαπημένα μου κείμενα, το «Entropy and the New Monuments» του καλλιτέχνη Robert Smithson, αναφέρει: «Εάν ο χρόνος είναι ένας τόπος, τότε αναρίθμητοι τόποι είναι πιθανοί». Η δήλωση αυτή ίσως να δικαιολογεί τη σκέψη μου, τη σύγκρουση της «πραγματικότητας» του ίντερνετ με αυτήν της «επίγειας» -αν πραγματικά αυτά τα δίκτυα αυξάνουν τη σημασία της.

Η επιθυμία μου να δημιουργήσω έναν χώρο, ο οποίος «σπάει» τα όρια και τα τείχη μεταξύ των ανθρώπων, παίρνει μορφή με το Μνημείο Iντερνετικών Συναντήσεων. Ως έργο, ξεκίνησε το 2009 για να ενώσει ανθρώπους με ίδιες αντιλήψεις για τη σεξουαλικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η πρώτη εκδοχή βρίσκεται μόνιμα στο Πάρκο του Φλοίσβου μετά την παρουσίασή του στην Αθήνα, σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας και την Μπιενάλε της Αθήνας. Από τότε έχει σχεδιαστεί με στόχο να παρουσιαστεί και σε άλλες πόλεις. Για την Μπιενάλε της Θεσσαλονίκης, το Μνημείο συνεχίζει να δοξάζει τις «φυσικού» τύπου συναντήσεις και έχει ως σκοπό να ενεργήσει επιπλέον ως μια συμβολική «θερμοκοιτίδα» για πειραματική έκφραση, αλλά και ως ένας μηχανισμός συλλογικής συμμετοχής μέσω αυτοσχέδιων εκδηλώσεων, αναγνώσεων, κ.λπ. Αυτή η «εγκαταστασιακή ενότητα» αποτελείται από ένα σκελετό πυραμίδας -ένα δημοφιλές σύμβολο και στην σημειολογία του ίντερνετ- που θα λειτουργεί ως σημείο με ανοιχτό wifi. Η πυραμίδα είναι τοποθετημένη σε καθορισμένη περιοχή στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης με ευδιάκριτη αισθητική και περιβάλλεται από καθίσματα.

 

Άγγελος Πλέσσας