18 Σεπτεμβρίου – 18 Δεκεμβρίου 2011, Θεσσαλονίκη
Pierpaolo Campanini
Γεννήθηκε (1964) στο Cento της Ιταλίας, όπου ζει και εργάζεται. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε ατομικές εκθέσεις σε γκαλερί και χώρους τέχνης όπως οι: francesca kaufmann, Μιλάνο (2009), Blum and Poe, Λος Άντζελες (2008), Corvi Mora, Λονδίνο (2007), Salon 94, Νέα Υόρκη (2006). Το έργο του έχει παρουσιαστεί σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, στη Galleria Comunale d’Arte Contemporanea di Monfalcone, Ιταλία (2011), στο Museum of Contemporary Art, Σικάγο (2009), στο Palazzo Grassi, Βενετία (2008), στο MAXXI-Museo Nazionale Delle Arti del XXI Secolo, Ρώμη, στο Palazzo Reale, Μιλάνο (2007), στο Fondazione Querini Stampalia, Βενετία (2003), στη Royal Academy of Arts, Λονδίνο, στο Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Τορίνο (2002). Έχει επίσης πάρει μέρος σε σημαντικές διοργανώσεις σύγχρονης τέχνης όπως η Quadriennale της Ρώμης (2005) και η Μπιενάλε των Τιράνων (2003).
Το έργο του Pierpaolo Campanini είναι μια προσπάθεια μεσολάβησης ανάμεσα στο χάος και την αυστηρότητα. Τα αντικείμενά του, κατασκευασμένα με επιμέλεια σε πραγματικές διαστάσεις και ακολουθώντας μια σειρά από συναισθηματικές, αισθαντικές και αυθόρμητες διασυνδέσεις, συχνά βυθίζονται σε φυσικά τοπία, αναδεικνύοντας με τον τρόπο αυτόν την επιθυμία του να δημιουργήσει έναν δίαυλο διαλόγου ανάμεσα στο πεδίο της αυστηρής μεταποίησης και στην αυθόρμητη και απρόβλεπτη φύση.
Παρότι οι συνθέσεις του Campanini δημιουργούνται από καθημερινά αντικείμενα, είναι προφανές πως δεν ανήκουν στον κόσμο της πραγματικότητας. Η αλληλοδιείσδυση καθημερινών αντικειμένων και σουρεαλιστικών εικόνων συνεγείρει στο κοινό μηχανισμούς αναφοράς. Χάρη στην εκπληκτική ακρίβεια με την οποία αποτυπώνει κάθε λεπτομέρεια της σύνθεσης, ο Campanini εμπνέει στον θεατή ένα ιδεατό που είναι αφηρημένο χωρίς ωστόσο να χάνει την υπόστασή του.
Ο καλλιτέχνης, μέσω της διασύνδεσης γεγονότων και γραμμών του πεδίου, οδηγεί κάθε αντικείμενο προς έναν κύκλο μεταμόρφωσης.
Η δημιουργία του αντικειμένου και εν συνεχεία η προσεκτική απεικόνισή του στον μουσαμά, επιτρέπει στον καλλιτέχνη να συλλάβει την αισθητική του διάσταση, προσδίδοντάς του ταυτόχρονα ένα ολότελα νέο ιδεατό περιεχόμενο.
Η ακρίβεια της απεικόνισης κάθε αντικειμένου φτάνει σε σημείο που το καθένα τους μετατρέπεται σε ανεξάρτητο αντικείμενο, χειραφετημένο από το όραμα του καλλιτέχνη. Η διαδικασία της οικειοποίησης συνοδεύεται από μια διαδικασία αναγκαίας απελευθέρωσης των αντικειμένων, στα οποία δίνεται η δυνατότητα να αποκτήσουν νέες μορφές και συνδηλώσεις. Ο δημιουργός εξαφανίζεται αφού έχει επιτευχθεί η διαδικασία της οικειοποίησης.
Τα αντικείμενα, χάρη στη σοφή επιδεξιότητα του Pierpaolo Campanini, γίνονται ανώνυμα, απελευθερωμένα από τους κανόνες που διέπουν τα νοήματα και τις ταυτότητες που έχουν στην καθημερινότητα. Η ενέργεια με την οποία ένα αντικείμενο αποστερείται την ταυτότητά του αναβιώνει στοιχειώδεις μορφές, ακυρώνοντας κάθε αυτοαναφορά και ξεπερνώντας οποιαδήποτε συνδήλωση.
Αναζήτηση
