18 Σεπτεμβρίου – 18 Δεκεμβρίου 2011, Θεσσαλονίκη
Ryan Trecartin
Γεννήθηκε το 1981 στο Webster του Τέξας. Είναι καλλιτέχνης και κινηματογραφιστής που ζει και εργάζεται στο Λος Άντζελες. Σπούδασε στο Rhode Island School of Design, απ’ όπου αποφοίτησε το 2004, και από τότε έζησε και εργάστηκε στη Νέα Ορλεάνη, στο Λος Άντζελες, στη Φιλαδέλφεια και το Μαϊάμι. Το 2009, ο Trecartin ήταν ο νικητής στον εναρκτήριο Διεθνή Διαγωνισμό Καλών Τεχνών Jack Wolgin. Βραβεύτηκε επίσης στον Διαγωνισμό Νέου Καλλιτέχνη της Χρονιάς στα Πρώτα Ετήσια Καλλιτεχνικά Βραβεία του Μουσείου Solomon R. Guggenheim της Νέας Υόρκης. Το 2009 του απονεμήθηκε η υποτροφία Pew. Έργα του συμπεριλαμβάνονται στη συλλογή της Saatchi Gallery, ενώ έχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις μουσείων: The Generational: Younger Than Jesus, The New Museum (Νέα Υόρκη, 2009), Queer Voice, Institute of Contemporary Art (Φιλαδέλφεια, 2010), Between Two Deaths (Center for Art and Media (Καρσλρούη, 2007). Το 2006 συμμετείχε στη Μπιενάλε του Μουσείου Whitney. Πρόσφατες ατομικές εκθέσεις: The Power Plant (Τορόντο, 2010)˙ MOCA (Λος Άντζελες, 2010)˙ MOMA PS1 (Νέα Υόρκη, 2011).
Η λογική που στροβιλίζει τη διαβολικά βασανιστική αφήγηση του I-BE AREA (2007) βασίζεται στην επίγνωση ότι ο κόσμος της νέας χιλιετίας συντίθεται από πολλαπλές πραγματικότητες που δημιουργούνται, αντιγράφονται ή ακυρώνονται κατά τη βούληση των προχωρημένων παικτών της ζωής. Ο αφηγηματικός ιστός της ταινίας επικεντρώνεται γύρω από τον τρόπο με τον οποίο το ετερόκλητο σύνολο μεταβαλλόμενων και θρυμματισμένων ταυτοτήτων εκμεταλλεύεται, υποτάσσεται ή απελευθερώνεται από τις υπαρξιακές συγκρούσεις που γεννά το γεγονός ότι κατοικούμε ταυτόχρονα σε πολλαπλές ταυτότητες -μέσω των διαφορετικών δημοσίων προσώπων μας, των διαδικτυακών χαρακτήρων μας, της αδιάκοπης ζωής των κλωνοποιημένων εκδοχών του εαυτού μας, των διαγραμμένων παλαιότερων ταυτοτήτων που αντικαταστάθηκαν από άλλες ή της παραδοσιακής τάσης που θέλει τα παιδιά να αποτελούν τα μέσα για την επίτευξη όλων όσων θα θέλαμε να είμαστε αλλά δεν είμαστε.
Μεγάλο μέρος της τέχνης έχει στραμμένο το βλέμμα στο παρελθόν, θέλοντας να αποτελέσει αντανάκλαση του παρόντος. Το I-BE AREA εστιάζει αντίθετα σε μία, μοναδική και συγκεκριμένη ιδέα για το εγγύς μέλλον. Είναι ένα έργο κοινωνικής επιστημονικής φαντασίας, τοποθετημένο σε μια κάψουλα χρόνου των αγωνιών και τεχνολογιών της εποχής μας, σφραγισμένη, αναποδογυρισμένη και μεγενθυσμένη σε έναν νέο κόσμο της υπερβολής. Η δεξιοτεχνία του Trecartin, που συνίσταται στα αυτοκανιβαλικά βίντεο, στο σπασμωδικό μοντάζ και στη γεννημένη μέσα από την άνοια των γιάπηδων καλλιτεχνική διεύθυνση, δίνει μια οπτική του σήμερα που φαντάζει ένα βήμα μακριά από το τώρα. Η ταινία βρίθει υπενθυμίσεων της ανθρώπινης καθημερινότητας που σοκάρουν -είναι διάστικτη με στιγμιότυπα από τη δράση πραγματικών μωρών, πραγματικών γατιών και πραγματικών μαμάδων από το Οχάιο- γεγονός που της προσδίδει μια χροιά συμβατικού ρεαλισμού που αντισταθμίζει το πλημμυρισμένο χρώμα όνειρο. Το τελευταίο πλάνο του I-BE AREA είναι μια πανοραμική εικόνα της απύθμενης ανίας του Jamie. Στο πλάνο αυτό, οι ηθοποιοί, βγαίνοντας εκτός χαρακτήρα, ακούγονται να χασκογελάνε, ώσπου ένα από τα σπασμένα παράθυρα φωτίζεται με ψηφιακό νερό και ο θεατής βυθίζεται στους υδάτινους τίτλους τέλους. Σαν να ήταν ολόκληρη η ταινία εγκλωβισμένη στο λυχνάρι ενός τζίνι, βλέπουμε τον χώρο όπως είναι στην πραγματικότητα, χωρίς αλλοιώσεις, σε τρεις μόνο διαστάσεις.
Το I-BE AREA μετατρέπεται σε έναν Ουροβόρο απόλυτης ελευθερίας, όπου η δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε άπειρες εναλλακτικές καταβροχθίζει τη γραμμικότητα και μαζί της κάθε σταθερά χώρου ή προσώπου. Τα πάντα είναι υποκείμενα στην αναθεώρηση. Η ανώτατη επιλογή αρχίζει να μοιάζει με την απόλυτη έλλειψη επιλογών, καθώς και οι δύο αυτές καταστάσεις απέχουν ένα βήμα από τον παλμό του γύρω κόσμου. Ωστόσο η δύναμη της ελευθερίας δεν έγκειται στην ουσία της, αλλά στην αφήγηση του τρόπου που κατακτήθηκε.
Kevin Mc Garry
Αναζήτηση
