18 Σεπτεμβρίου – 18 Δεκεμβρίου 2011, Θεσσαλονίκη
Sirine Fattouh
Η Sirine Fattouh γεννήθηκε στη Βηρυτό το 1980. Ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Αποφοίτησε από την École Nationale Supérieure d’Arts Paris-Cergy το 2006. Από το 2005, η Fattouh διδάσκει τέχνες στο Université Paris 1, Panthéon-Sorbonne, όπου είναι, επίσης, μέλος του Κέντρου Σπουδών και Ερευνών των Πλαστικών Τεχνών. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της στις εξής εκθέσεις: Fonction critique, quelques apparitions diversement manifestées, Aperto gallery, Μονπελιέ (2009) / Pol/A, Galerie Nivet-Carzon, Παρίσι (2009) / Exposure 2009, Beirut Art Center, Βηρυτός (2009) / Parcours mixtes, galerie Michel Journiac, Παρίσι (2009) / Vous écrire, Centre Culturel Français of Beirut, Βηρυτός (2008) / Home? Figures des migrations, Villa des Tourelles gallery, Nanterre, Γαλλία (2008) / Jeune création, espace Charlie Parker de la Grande Halle de la Villette, Παρίσι (2008) / Perdu / Gagné, Festival Photos et Légendes, Théâtre du Fil de l’eau, Pantin, Γαλλία (2008) / Proliférer, Villa Savoye of Le Corbusier, Poissy, Γαλλία (2007) / Le grand chelem et le petit schmiblick, Collectif Persona Non Grata, la Vitrine de l’École Nationale Supérieure d’Arts de Paris-Cergy gallery, Παρίσι (2006) / Baby Doll: Made in China, installation, F-Space Trianon, Παρίσι (2006) / Le temps des appareils, έκθεση της ερευνητικής ομάδας του CERAP στο Faux Mouvement, Centre d’art contemporain, Metz, Γαλλία (2006) / Le temps des appareils, έκθεση της ερευνητικής ομάδας του CERAP στο CUBE, Issy-les-Moulineaux, Γαλλία (2006).
Το έργο Last Supper (Ο Μυστικός Δείπνος) είναι μια εγκατάσταση που αποτελείται από ένα μεγάλο τραπέζι, στρωμένο και έτοιμο να υποδεχθεί οκτώ συνδαιτυμόνες, και ένα ομοίωμα της καλλιτέχνιδας. Το σώμα είναι φτιαγμένο εξολοκλήρου από ταινία και συμπληρώνεται από λευκά κέρινα χέρια. Από το ταβάνι κρέμεται μια αγχόνη, ενώ ο χώρος φωτίζεται από πενήντα λάμπες σε καλώδιο. Στον τοίχο, έγχρωμα αντίγραφα του λευκώματος της καλλιτέχνιδας συμπληρώνουν την εγκατάσταση, παρουσιάζοντας τις σημειώσεις και τις έρευνές της κατά τη διάρκεια των τριών εβδομάδων του εργαστηρίου.
Σε μια χώρα που βρίσκεται σε οικονομική κρίση και όπου η γενική ατμόσφαιρα είναι μελαγχολική, θεώρησα σημαντικό να συμπεριλάβω στοιχεία αυτής της κατάστασης στην υλοποίηση της εγκατάστασής μου. Όπου κι αν πήγα, ένιωσα την επιρροή της κατάθλιψης στους πολίτες της Θεσσαλονίκης. Ενώ κάποιες ώρες της ημέρας η πόλη έμοιαζε σχεδόν εγκαταλελειμμένη με τα καταστήματα να κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, κάποιες άλλες στιγμές βρισκόταν σε εξέγερση. Σε μια χειρονομία αλληλεγγύης, οι διαδηλωτές συγκεντρώνονταν και μετέτρεπαν έναν ερημότοπο σε μαζικό χώρο διεκδίκησης. Η γενική κατάσταση φαινόταν να επηρεάζει τους πάντες: ήταν το μόνιμο θέμα συζήτησης των οδηγών ταξί. Ένας από αυτούς θέλησε να συγκρίνει την κατάσταση με αυτήν σε άλλες χώρες: «Πώς είναι τα πράγματα στη δική σου χώρα; Γιατί στην Ελλάδα είναι σκατά!». Οι περισσότεροι άνθρωποι που συνάντησα ήταν υποχρεωμένοι να κάνουν δύο δουλειές, τη μία στην παραοικονομία. Η καμαριέρα στο ξενοδοχείο έκανε μια δεύτερη δουλειά στα δύο ρεπό της, καθώς ήταν μια γυναίκα με τρία παιδιά, διαζευγμένη, και με έναν πρώην σύζυγο που δεν της έδινε καμία οικονομική βοήθεια.
Πέρα από τη συγκυρία της κρίσης, υπήρχε και ένα άλλο στοιχείο ορατά συνδεδεμένο με την περιοχή: η έντονη παρουσία της θρησκευτικής εικονογραφίας. Μάλιστα, θα έλεγα ότι αυτή η πτυχή συνέτεινε στη μελαγχολία που ένιωσα να αποπνέουν η πόλη και οι άνθρωποί της. Τα στοιχεία αυτά μου υπαγόρευσαν τη θεματική της εγκατάστασης που δημιούργησα. Η οικονομική κρίση απαιτεί τεράστιες θυσίες και την αντίσταση των Ελλήνων, που δεν ήταν προετοιμασμένοι για αυτήν την κατάσταση. Ο Μυστικός Δείπνος είναι μια σύγχρονη επανερμηνεία της εικονογραφίας και του συμβολισμού της Θυσίας, που μεταφέρεται στη φιγούρα της καλλιτέχνιδας. Το έργο είναι μια πρόσκληση προς οκτώ καλεσμένους, οι οποίοι δε θα έρθουν ποτέ. Η καλλιτέχνης είναι σωριασμένη στο τραπέζι, με το κεφάλι της μέσα στο πιάτο. Η αγχόνη μεταδίδει την αμφισημία της κατάστασης.
Αναζήτηση
