Γιώργος Σαπουντζής

Γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ (1998-2002) και στο Berlin University of the Arts (2002-04, εργαστήριο της Rebecca Horn). Ζει και εργάζεται στο Βερολίνο. «Ο Γιώργος Σαπουντζής», όπως αναφέρουν οι Jakob Schillinger και Nina Tabassomi, «ενδιαφέρεται για γλυπτά, ειδικότερα γλυπτά στον δημόσιο χώρο. Στις περφόρμανς του, ο καλλιτέχνης, σε συνεργασία με τους κατοίκους της πόλης, αναζητά αυτά τα σώματα από πέτρα και μπρούντζο. Αυτές οι συναντήσεις μεταξύ σάρκας και πέτρας, κίνησης και στάσης, ταλαντεύονται ανάμεσα στις επετειακές παρελάσεις και τις ανατρεπτικές διαδηλώσεις. Οι γλυπτικές εγκαταστάσεις του Σαπουντζή εμπεριέχουν, επίσης, μια ένταση ανάμεσα στην αναρχία και την εξέταση της παράδοσης». Πρόσφατες ατομικές εκθέσεις: Forgotten Tactics, Isabella Bortolozzi Gallery (Βερολίνο, 2006)· After Electricity, ART BASEL 2008, STATEMENT,  Loraini Alimantiri Gazonrouge (Βασιλεία, 2008)· Horizon Drop, Hermes und der Pfau (Στουτγάρδη, 2009)· Pre-Bellevue, Museo de Arte Contemporáneo de Castilla y León  (Ισπανία, 2010)· Charleroi, Loraini Alimantiri Gazonrouge (Αθήνα, 2010)· Sculptures and Mirrors, Freymond Guth Fine Arts (Ζυρίχη, 2011)· Apparere, Fondazione Morra Greco (Νάπολη, 2011)· Fast Cast, Isabella Bortolozzi Gallery (Βερολίνο, 2011). Πρόσφατες ομαδικές εκθέσεις: Based in Berlin (Βερολίνο, 2011)· performIC 2011 – Trial & Error, Kunstraum Insbruck (Ίνσμπουργκ, 2011)· Informell Natur, Galerie Sabine Knust (Μόναχο, 2011)· Arivals and Departures, Fondo Mole Vanvitelliana (Αγκόνα, 2010)· Η  Πρώτη  Εικόνα, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Θεσσαλονίκη, 2010)· 6ο Βραβείο ΔΕΣΤΕ, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (Αθήνα, 2009)· Σε  ενεστώτα  χρόνο. Νέοι  Έλληνες  Καλλιτέχνες, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Αθήνα, 2007)· Destroy Athens, 1η Μπιενάλε της Αθήνας (Αθήνα, 2007).

 

[…] Οι στιγμές κατά τις οποίες τα πράγματα ανακατεύονται αποτελούν πράγματι κεντρικό πυρήνα της δημιουργικής μου διαδικασίας. Ένας από τους πολλούς λόγους που με οδήγησαν στην απόφαση να γίνω καλλιτέχνης ήταν η ευκαιρία να προσεγγίζω αυτές τις στιγμές αναστάτωσης. Έχει σημασία, όμως, ότι η διαδικασία ποτέ δε σταματά εκεί. Δεν αναστατώνω κάποια υφιστάμενη δομή για να την αφήσω καθημαγμένη -εξ ου και δεν αποσκοπώ στον «βανδαλισμό». Η «ανακατωσούρα» αποτελεί κομμάτι της μεθόδου μου. Είναι αυτή που επιτρέπει εκπλήξεις και τυχαίες συναντήσεις που δε θα συνέβαιναν, εάν σεβόμουν τα όρια ενός οργανωμένου, σταθερού σχεδίου δράσης. Από μια άποψη, οι περφόρμανς μου αποτελούν τον εορτασμό αυτής της σύμπτωσης.

 

[…] Σε πολλές εγκαταστάσεις, τα υλικά της δουλειάς μου έχουν διπλή παρουσία. Στη βίντεο-προβολή ο θεατής βλέπει τα υλικά σε δράση, ενώ γύρω της τα ίδια τα υλικά -τα οποία καταλαμβάνουν τον δικό τους χώρο στην αίθουσα- δημιουργούν μια νέα τάξη πραγμάτων. Ο συνδυασμός αυτών των δύο στοιχείων δημιουργεί μια ροή. Όπως το εξής απόσπασμα από τον Άμλετ, το οποίο μου αρέσει πάντα: «Αχ! Μακάρι αυτή  η ύλη η στερεή να έρρεε!». Προσπαθώ να δείξω αυτήν τη στιγμή της μετάβασης.

 

Από συνέντευξή του στην Francesca Boenzi, Mousse, τχ. 28, Απρίλιος 2011