18 Σεπτεμβρίου – 18 Δεκεμβρίου 2011, Θεσσαλονίκη
Alberto Savinio
O Alberto Savinio, ψευδώνυμο του Alberto de Chirico, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1891 και πέθανε στη Ρώμη το 1952. Άρχισε το συγγραφικό του έργο στο Παρίσι σαν συνεργάτης του περιοδικού Soirees De Paris του Απολλιναίρ. Έγραψε πολλά μυθιστορήματα, διηγήματα, αυτοβιογραφικά κείμενα, θεατρικά έργα, λιμπρέτα για λυρικά έργα, και συνεργάσθηκε σαν δημοσιογράφος και σαν κριτικός μουσικής και θεάτρου με πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Το τελείως προσωπικό ύφος του τον καθιέρωσε σαν έναν από τους σημαντικότερους Ιταλούς συγγραφείς του 20ού αιώνα. Ο Savinio δεν ασχολήθηκε μόνο με τον λόγο. Νεότατος σπούδασε πιάνο και σύνθεση στο Ωδείο Αθηνών με καθηγητή τον Σπύρο Σαμαρά και αργότερα στο Μόναχο με καθηγητή τον Max Reger. Συνέθεσε λυρικά έργα πάνω σε δικά του λιμπρέτα, ενώ έκανε τις σκηνογραφίες και κοστούμια. Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε πολλά λυρικά θέατρα, ανάμεσα στα οποία και στη Σκάλα του Μιλάνου. Από το 1917 ασχολήθηκε επίσης με τη ζωγραφική, αλλά όχι σαν κύρια ασχολία, όπως ο αδελφός του Τζιόρτζιο ντε Κίρικο. Μια μεγάλη αναδρομική έκθεση ζωγραφικής που οργανώθηκε το 1978 στο Palazzo Delle Esposizioni της Ρώμης τον κατέταξε στην πρώτη σειρά των σύγχρονων Ιταλών ζωγράφων.
…Μερικούς μήνες πριν, ο Νιβάζιο Ντολτσεμάρε αποβιβάστηκε στη Σαλονίκη μαζί με ένα απόσπασμα ιταλικών στρατευμάτων που είχαν προορισμό τους τη μεραρχία που είχε μετατοπιστεί στη Μακεδονία (1917). Στο ατμόπλοιο έπιασε φιλία με ένα φαντάρο ονόματι Καρλομάγνο, που ήταν όμως ανιστόρητος, ώστε αγνοούσε τη συνωνυμία του με το γιο του Πιπίνου του Βραχέως…
…Στην ίδια πόλη της Σαλονίκης κατοικούσε η μαντάμ Περντίτα Σκουφάκη, γαλλίδα την καταγωγή και προικισμένη με φωνή σοπράνο λετζέρα. Μια μέρα ο στρατηγός Σαράιγ, επικεφαλής διοικητής των συμμαχικών στρατευμάτων στη Μακεδονία, παρακάλεσε την κυρία Σκουφάκη να συμμετάσχει σε μια συναυλία υπέρ των στρατιωτικών που είχαν τραυματιστεί στο μέτωπο του Βαρδάρη. Η Περντίτα ήταν ravie* που θα συνεργαζόταν στην αγαθοεργία και ζήτησε από το θείο του Καρλομάγνου να της εξασφαλίσει συνοδό στο πιάνο. Ο θείος του Καρλομάγνου της εσύστησε τον Νιβάζιο Ντολτσεμάρε. Η Περντίτα και ο Νιβάζιο άρχισαν τις πρόβες. Τη δεύτερη μέρα, εκεί που ξαναπερνούσαν την άρια της Καρλότας από τον Βέρθερο, η Περντίτα λιποθύμησε. Ο Νιβάζιο πήγε να τη στηρίξει και έπεσαν μαζί στον καναπέ…
*Γαλλικά: συνεπαρμένη (Σ.τ.Μ)
Από το βιβλίο του Αλμπέρτο Σαβίνιο, Ο Μωπασσάν και «ο Άλλος», μετάφραση Μαρία Α.Ηλιού, εκδ.ύψιλον, Αθήνα 1983.
Αναζήτηση
