18 Σεπτεμβρίου – 18 Δεκεμβρίου 2011, Θεσσαλονίκη
Alessandro Pessoli
Γεννήθηκε το 1963 στη Cervia της Ιταλίας. Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μπολόνια. Το 1993 εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο όπου έζησε μέχρι το 2010, χρονιά που εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε πολλές γκαλερί: Studio Guenzani, Μιλάνο (1994, 1995, 2000, 2003, 2006, 2008), greengrassi, Λονδίνο (1998, 2002, 2007, 2011), Anton Kern Gallery, Νέα Υόρκη (1999, 2002, 2006, 2008, 2009), Xavier Hufkens, Βρυξέλλες (2004, 2011) και Marc Foxx, Λος Άντζελες (2003, 2004, 2008). Έργα του έχει παρουσιάσει επίσης σε μουσεία όπως το The Drawing Center, Νέα Υόρκη (1997), το Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Τορίνο (2002) και το Palazzo Grassi, Βενετία (2008), ενώ συμμετείχε στη Μπιενάλε της Βενετίας το 2009.
Ο Καλιγούλας είναι η μοναδική μου ταινία animation. Αποτελεί τη φυσική κατάληξη της μακράς ενασχόλησής μου με το σκίτσο, στο οποίο αφιέρωσα το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1990. Άρχισα να δουλεύω την ταινία στα τέλη του 1999 και την ολοκλήρωσα το 2002. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μου ήταν το σκίτσο μικρού και μεσαίου μεγέθους: συχνά, ένα μόνο έργο περιλάμβανε μια σειρά από 100 ή 200 σκίτσα. Με συνεπήραν οι αφηγηματικές δυνατότητες που έχει η αλληλουχία ξεχωριστών σκίτσων, όπως επίσης και η ικανότητά της να δημιουργεί πολλαπλές ιστορίες και διαφορετικά νοήματα.
Η ελαφρότητα του σχεδίου μού έδωσε την ευκαιρία να εμπλουτίσω την ίδια δουλειά με τις πιο ετερόκλητες πηγές όπως το κόμιξ, η ιστορία της τέχνης, ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, οι φωτογραφίες μεγάλων μαχών, η επιστημονική φαντασία, οι εφημερίδες, κ.ά. Ανασυνθέτοντας αυτό το ετερογενές σύνολο πηγών, δημιούργησα σειρές σκίτσων, που μέχρι σήμερα τις θεωρώ ως μικρές νοητικές ταινίες.
Ο Καλιγούλας αποτελεί την κορύφωση αυτής της φάσης -τα σκίτσα μεταμορφώνονται πραγματικά σε κινούμενα σχέδια. Ο Καλιγούλας δεν έχει συμβατική αρχή και τέλος, ούτε παρακολουθεί την εξέλιξη μιας ιστορίας. Θυμίζει περισσότερο τη δομή των ονείρων, καθώς διαθέτει όπως και τα όνειρα μεγάλο συμβολικό πλούτο. Οι άνθρωποι, τα ζώα, τα άψυχα αντικείμενα εμφανίζονται και εξαφανίζονται μέσα από μία συνεχή παλινδρόμηση από τη δημιουργία στην καταστροφή, αποτυπωμένα σε μία κατάσταση πυρετώδη, που κινείται ανάμεσα σε ένα δυνητικό νόημα και τη διάλυσή του. Η ταινία εναλλάσσει στιγμές παιχνιδιού και απόγνωσης, βίας και παραίτησης, σεξουαλικότητας και θρησκευτικών συμβόλων, ένα είδος mise-en-scène των ανθρώπινων εντάσεων, του συνειδητού και του ασυνειδήτου, ενός κόσμου σε κατάσταση παραίσθησης, όπου οι περισσότερες πτάξεις μοιάζουν να επιτελούνται σε κατάσταση υπνοβασίας.
Οι πηγές εικονογράφησης που χρησιμοποίησα είναι ποικίλες -πολλές προέρχονται από τον Eadweard Muybridge, καθώς αντέγραψα ολόκληρες αλληλουχίες από το Animal Locomotion, το The Human Figure in Motion και το Animals in Motion. Χρησιμοποίησα επίσης πολλά εγχειρίδια ανατομίας για καλλιτέχνες και μια φωτογραφία ενός ξυλόγλυπτου του Donatello με έναν Εσταυρωμένο. Άλλες πηγές αποτέλεσαν και διάφορα λευκώματα φωτογραφιών για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα λεύκωμα για τα οπλικά συστήματα των ελίτ στρατιωτικών σωμάτων, βιβλία για ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, περιοδικά και εφημερίδες, από όπου άντλησα πολλές διαφημιστικές καταχωρίσεις. Η μουσική επένδυση είναι εμπνευσμένη από τις μουσικές που άκουγα ενόσω δούλευα -συγκροτήματα όπως οι Spiritualized, ORB, Autechre, Suicide, Pansonic, και ο Pier Sebastien.
Alessandro Pessoli
Φωτογραφίες
Αναζήτηση
