18 Σεπτεμβρίου – 18 Δεκεμβρίου 2011, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Αθανασοπούλου
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974, ενώ πρόσφατα εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια έκανε ένα μεταπτυχιακό για το animation στο Royal College of Art του Λονδίνου. Οι μικρού μήκους ταινίες της, οι οποίες παρουσιάζονται σε διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ και γκαλερί, αποτελούν ένα υβρίδιο ζωντανής δράσης και animation, δίνοντας μορφή στους πλούσιους σε επιστρώσεις κόσμους της με μια ισχυρή αίσθηση του χρώματος και της υφής. Βίντεο, φωτογραφίες και animation συνενώνονται σε μια διαδικασία που παραπέμπει στην αλχημεία, και ταυτόχρονα αγκαλιάζει το τυχαίο και τον πειραματισμό. Πρόσφατες εκθέσεις: Paradise Lost, Istanbul Museum of Modern Art, Κωνσταντινούπολη, 2011˙ Hands on at Collect, The Saatchi Gallery, Λονδίνο, 2011˙ Moves-International Festival of Movement on Screen, Λίβερπουλ, 2011˙ Animacall, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, 2011˙ Animfest, Αθήνα, 2011˙ Special Anniversary Screening, Clermont-Ferrand International Short Film Festival, 2011.
Οι ταινίες μικρού μήκους της Κατερίνας Αθανασοπούλου υπερβαίνουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο animation και τη ζωντανή δράση, αμβλύνοντας τα όρια ανάμεσα στο αντιληπτό και το φανταστικό. Την ενδιαφέρει κάθε τι που ερεθίζει τη μνήμη και τον ελεύθερο συνειρμό, μέσα από την παράθεση και το κολάζ φωτογραφιών και κινούμενων εικόνων. Η καλλιτέχνης είναι ανοιχτή στον πειραματισμό κατά τη δημιουργία ψηφιακού animation, το οποίο είναι ανάγλυφο και χειροποίητο, μέσα από μια διαδικασία που μοιάζει με τη χαρακτική.
Στην ταινία Engine Angelic, που της ζητήθηκε να δημιουργήσει με θέμα τις σκληρές μηχανές βαριάς βιομηχανίας, εξέλαβε τη σκληρότητα όχι μόνο ως υλική κατάσταση αλλά και με όρους συμπεριφοράς και κινήτρων. Η σκληρότητα λοιπόν πήρε τη μορφή της αναλγησίας στο πλαίσιο της ιδέας μιας μητρικής μηχανής που τρώει τα παιδιά της, για να γεννήσει στη συνέχεια καινούργια, τα οποία πιθανόν να γνωρίσουν την ίδια μοίρα. Υπάρχει εξάλλου μεγαλύτερη σκληρότητα από τη βρεφοκτονία;
Άντλησε την έμπνευσή από το Γκάζι της Αθήνας, μια παλιά συνοικία μονάδων φωταερίου που έχει μετατραπεί σε σημαντικό εκθεσιακό χώρο. Τα παλιά μηχανήματα που υπάρχουν ακόμα στον προαύλιο χώρο στάθηκαν η πηγή της έμπνευσής της. Χωρίς να έχει συγκεκριμένη λίστα πλάνων ή ακριβές σχέδιο στο μυαλό της, εξερεύνησε τον χώρο με μια φορητή κάμερα, καταγράφοντας τα μηχανήματα που είχαν περιπέσει από καιρό σε αχρηστία. Όταν άρχισε να επεξεργάζεται το υλικό που είχε τραβήξει, αναζήτησε στιγμές που θα της επέτρεπαν να δημιουργήσει αυτήν τη μηχανική δυστοπία. Κατά τη διαδικασία παραγωγής, αφαίρεσε με ψηφιακή επεξεργασία τη μονάδα φωταερίου από τον γύρω χώρο και προσέθεσε κυτταροειδή παιδιά-αμοιβάδες και πλοκάμια που τα αρπάζουν.
Το Engine Angelic παρουσιάζει μια εναλλακτική ερμηνεία ενός βιομηχανικού χώρου που γεννήθηκε μέσα από τον πειραματισμό και ένα βαθύ στρώμα από αλληλεπικαλυπτόμενα βίντεο, φωτογραφίες και στοιχεία γραφικών υπολογιστή που συνθέτουν ένα γλέντι σαρκοφαγίας.
Φωτογραφίες
Αναζήτηση
