Κωστής Βελώνης

Γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε πολιτισμικές και ανθρωπιστικές σπουδές (MRes) στο London Consortium (Birkbeck College, ICA, AA, Tate Gallery, 1999-2000) και Καλές Τέχνες στο Paris VIII University (Maitrise, DEA, 1994-97). Την περίοδο 1996-97 υπήρξε υπότροφος του Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης». Είναι Διδάκτωρ Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (2010). Τα ενδιαφέροντα του επικεντρώνονται στην έννοια της «οικιακότητας» στη μοντέρνα τέχνη, όπως και την αρχιτεκτονική παραγωγή στη γλυπτική και τις εγκαταστάσεις. Πρόσφατες ατομικές εκθέσεις: Μοναξιά σε κοινό έδαφος: Πως μπορεί η κοινωνία να πράξει αυτό που ο καθένας ονειρεύεται, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Αθήνα, 2010)· How one can think freely in the shadow of a temple, Kunstverein Hamburg (Αμβούργο, 2009)· …was einmal ϋber heute gesagt werden wird: Koln Show2, BQ Gallery, European Kunsthalle (Κολωνία, 2007). Πρόσφατες ομαδικές εκθέσεις: Melanchotopia, Witte de With Contemporary Art Center (Ρότερνταμ, 2011)· The Marathon  Marathon  project, Μουσείο της Ακρόπολης (Αθήνα, 2010)· Τέχνης Πολιτική, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης τέχνης (Αθήνα, 2010)· 2η Μπιενάλε της Αθήνας (2009)· 1η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης (Βρυξέλλες, 2008)· 9η Μπιενάλε της Λυών (2007).

 

Ο Βελώνης μοιάζει να είναι ο ειδήμων της απεικόνισης της απερίγραπτης αλλά και δεδομένης διπολικότητας. Ο «απρόβλεπτος» αλλά ιδιαίτερα μελετημένος συνδυασμός διαφορετικών πηγών στο έργο του μπορεί και καθρεφτίζει την παρανοϊκή, πολλές φορές, ανθρώπινη κατάσταση, κατά την οποία τα αίτια, οι οργανωμένες προσπάθειες/κινητοποιήσεις και τα αποτελέσματα σπάνια έχουν άμεση σχέση. Το έργο του, στιγματισμένο από την Ιστορία, εξελίσσεται ανάμεσα σε φόβους και επιθυμίες. Άλλοτε ο Μάης του 1968, άλλοτε ο ρωσικός κονστρουκτιβισμός, ακόμη και η πολιτιστική κληρονομιά της αρχαιότητας σβήνουν μέσα στο πάθος, το τρωτό και τον ρομαντισμό της μοναχικής (ατομικής) πορείας και τον μεταφυσικό χαρακτήρα της στιγμής (του περάσματος του χρόνου). Προδομένα όνειρα χαμένων επαναστάσεων; Ή χαμένος, οικειοθελώς, στο δυσερμήνευτο και πολύτιμο διάστημα μεταξύ διαφορετικών «μεγάλων ιστορικών αφηγήσεων»; Μέσα από τη γλυκιά σύγκρουση αναφορών από την ηγεμονική εξιστόρηση του πολιτισμού μας με τις πιο εύθραυστες ιδιωτικές στιγμές, μπορεί και αποδίδει τη γενική εικόνα μια ζωής ανάμεσα σε κοινωνικότητα και μοναξιά, ανάμεσα στα φώτα της πόλης και στην έρημο, στην επιτήδευση και την αφέλεια, στη γνώση και το πηγαίο ένστικτο. Σαν μια ενήλικη εκδοχή παιδικών παιχνιδιών, τα έργα του αποτελούν πολιτισμικές και προσωπικές παραβολές για έναν κόσμο….

 

 

Μαρίνα Φωκίδη