Μιχαήλ Πυργελής

Γεννήθηκε το 1976 στο Έσσεν της Γερμανίας και μεγάλωσε στην Ξάνθη. Ζει και εργάζεται στην Κολωνία. Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ντίσελντορφ. Η καλλιτεχνική πρακτική του διερευνά τις γλυπτικές δυνατότητες των αφοπλισμένων τμημάτων αεροπλάνων. Αυτό που προσπαθεί να διερευνήσει μέσα από τη δουλειά του είναι η αίσθηση της «ευθραυστότητας» (όπως ο ίδιος την αποκαλεί) ως πτυχή της «ψυχολογικής εμπειρίας». Το ανθρώπινο όνειρο της πτήσης, αν όχι η ύβρις που συνδέεται με αυτό, ενσωματώνει αυτήν την ευθραυστότητα με τον σχεδιασμό των πιο λεπτεπίλεπτων γραμμών μεταξύ της πλήρους επιτυχίας και της ολοκληρωτικής αποτυχίας. Η πτήση θα είναι πάντα για τα ανθρώπινα πλάσματα ένα μη-φυσικό φαινόμενο, και η δυνατότητα κατανόησης της επιστήμης της πτήσης -αυτή που την καθιστά τεχνολογικά εφικτή- παραμένει για τους περισσότερους το ίδιο στοιχείο που προσπαθούμε -ίσως εξαιτίας του φόβου- να το διαφοροποιήσουμε ψυχολογικά εάν όχι να το καταστείλουμε. Ατομικές εκθέσεις: Aeromaritime, Artothek (Κολωνία, 2011)˙ Los Angeles, Galerie Monika Sprüth Philomene Magers (Λονδίνο, 2011)˙ Akropolis, Galerie Monika Sprüth Philomene Magers (Βερολίνο, 2010). Ομαδικές εκθέσεις: :  Neues Rheinland, Museum Morsbroich (Λεβερκούζεν, 2010);  Der Westen leuchtet, Kunstmuseum Bonn (Βόννη, 2010);  Great Expectations, ArtLab21 (Λος Άντζελες, 2008); Quattro Stelle, the Villa Romana (Florence, 2007);  Play, at the Stadtmuseum Düsseldorf (Ντίσελντορφ, 2005).

 

Πάντα κυνηγώ τα αεροπλάνα. Μάλιστα προσμένω την τελική τους προσγείωση. Αποτελούν το μέσο μετάβασης, το μονοπάτι των σύγχρονων μεταναστεύσεων από και προς διαφορετικά περιβάλλοντα και προσωρινά ενδιαιτήματα. Με άλλα λόγια, αποτελούν τις εισόδους που εξομαλύνουν τις δονήσεις της αφόρητης αμηχανίας που συνοδεύει την «αυθεντική» καταγωγή και τοπικότητα. Δεν μπορεί παρά να είναι μια διατύπωση ρητορικής και όχι γεωγραφικής χωροταξίας. Δεν ξέρω εάν το Untitled #8 είναι ένα ανδροειδές ready-made. Πιθανότατα είναι. Ένα ready-made, μεγάλο μέρος του οποίου θέλει να επιστρέψει, ενώ το άλλο του μισό παραμένει στον τόπο έκθεσής του. Ένα δια-μοντέρνο όστρακο που το παρασύρει το νερό στη σκληρή άμμο ενός ποταμού, όπου γυναίκες με λευκά μαλλιά χτυπούν τα τσαλακωμένα ρούχα πάνω σε βράχους. Παραμένει σε μια κατάσταση μόνιμης ισορροπίας ανάμεσα στην ετερογένεια της επιφάνειάς του και της ανισορροπίας του ίδιου του σκελετού του. Η σκληρότητά του δεν είναι παρά ένα αυτοαναφορικό σχόλιο πάνω στη ρομαντική ευθραυστότητά του. Αρνείται να επιλέξει κατεύθυνση. Αιωρείται σε μια κατάσταση αναμονής, για να μας θυμίζει ότι μόνο για τη γη, τις ρίζες και τη συμμετοχή στην κοινότητα –μέσα από σκόπιμες αναχωρήσεις– αξίζει να μιλά κανείς. Το  Untitled #8 έχει την αύρα ενός σύγχρονου τοτέμ –μεταλλάσσει το σώμα του για να προστατεύσει τις μεταναστευτικές αφηγήσεις.

Καλοκαιρινές σημειώσεις της Ελένης Γαρουφαλιά για τις προσωπικές αναζητήσεις του Μιχαήλ Πυργελή.