18 Σεπτεμβρίου – 18 Δεκεμβρίου 2011, Θεσσαλονίκη
Παύλος Νικολακόπουλος
Γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Ο Παύλος Νικολακόπουλος ενδιαφέρεται για την έννοια της «ασυνέχειας» όπου τα πράγματα δεν μορφοποιούνται μέσω ενός ομαλού και κανονικού πλαισίου, αλλά από διαφορετικές παρεμβάσεις ή τυχαίες παραμέτρους όπως τα απροσδόκητα γεγονότα, ο χρόνος, οι συγκρούσεις και τα λάθη. Η ασυνέχεια διαταράσσει την κανονικότητα και την «παραλυτική» συναίνεση μιας καλοβαλμένης κοινωνίας. Με αυτήν, η φαντασία και η κριτική σκέψη τίθενται σε κίνηση, διαμορφώνοντας το έδαφος για κοινωνικές διεκδικήσεις και εξεγέρσεις. Αυτό αντανακλάται στα ημερολόγια, τα οποία δεν αντιπροσωπεύουν μια προσωπική οπτική προερχόμενη από μια εσωτερική ψυχολογία, αλλά περισσότερο εικονογραφούν θέματα που σχετίζονται με την ουσία της ανθρώπινης κατάστασης -η αμοιβαία σχέση μεταξύ ατομικών και κοινωνικών δομών σε συνάρτηση με την αντιστροφή των στερεοτυπικών προσεγγίσεων. Πρόσφατες ομαδικές εκθέσεις (επιλογή): Διάλογοι 2005, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Θεσσαλονίκη, 2005)˙ Drawing Screen, Μουσείο Κινηματογράφου (Θεσσαλονίκη, 2006)˙ Ετεροτοπίες-1η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (2007)˙ Aftermath, 25η Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (2009).
Με ενδιαφέρει η έννοια της ασυνέχειας, όπου τα πράγματα δε διαμορφώνονται μέσα από μια ομαλή, τακτική ροή αλλά από διαφορετικά συμβάντα και παραμέτρους, όπως τα τυχαία γεγονότα, ο χρόνος, οι συγκρούσεις και τα λάθη. Η ασυνέχεια διαταράσσει την ομαλότητα και την «παραλυτική» συναίνεση της ευημερούσας κοινωνίας. Μέσω αυτής της έννοιας διεγείρονται η φαντασία και η κριτική σκέψη, θέτοντας το υπόβαθρο για την εκδήλωση κοινωνικών αιτημάτων και εξεγέρσεων.
Αυτό αποτυπώνεται στα ημερολόγιά μου, τα οποία δε δίνουν μια προσωπική οπτική που να αντλείται από κάποια εσωτερική ψυχολογία, αλλά αναδεικνύουν ζητήματα που αφορούν την ουσία της ανθρώπινης κατάστασης, την αμοιβαία σχέση ανάμεσα στο άτομο και τις κοινωνικές δομές σε συνδυασμό με την αντιστροφή στερεοτυπικών προσεγγίσεων. Το έργο μου μπορεί να περιγραφεί με βάση ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: την απεικόνιση αιχμηρών αντικειμένων (ξυραφιών, γάντζων, μαχαιριών, νυχιών) που μετατρέπονται από επικίνδυνα εργαλεία σε σύμβολα αφύπνισης. Απεικονίζει το ανθρώπινο σώμα και τα διάφορα μέρη του, ιδίως το χέρι, το οποίο έχει τη δύναμη να φτιάχνει και να καταστρέφει. Πιστεύω, ότι η φυσική παρουσία των ανθρώπων αποτελεί τη βάση για τη δημιουργία των πραγμάτων και σκοπός μου είναι να σπάσω την «κλινική» εικόνα που έχουμε για το ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του. Για τον λόγο αυτόν έχω την τάση να αποδομώ και να ανασυνθέτω την ανθρώπινη μορφή με διαφορετικούς τρόπους. Όπως λέει ο Thomas de Quincy: «Η ουσία προέρχεσαι από τις αισθήσεις. Η μορφή από τον νου». Το έργο μου αποκαλύπτει το εφήμερο της φθαρτής υλικής μας υπόστασης αλλά και την ουσία μας που αποτυπώνεται στις πράξεις.
Χρησιμοποιώντας ένα οπτικό λεξιλόγιο, επιχειρώ να αφυπνίσω την προαιώνια ζωώδη πτυχή του ανθρώπου, η οποία καταπιέζεται συστηματικά μετά την επικράτηση του ορθολογισμού από την εποχή της Αναγέννησης και μετά. Συνεπικουρούμενη από την κλασική φιλοσοφία και τον χριστιανισμό, η ορθολογική σκέψη έχει εδραιώσει τους κανόνες που ορίζουν την «αντικειμενικότητα» και τη νομιμοποίηση, στοιχεία που ουσιαστικά είναι υπεύθυνα για την παρακμή του δυτικού κόσμου. Πιστεύω ότι μια στροφή προς την υποκειμενικότητα και την προσωπική ανάπτυξη μπορεί να δώσει το έναυσμα για την ανασύσταση των συνειδήσεών μας.
Παύλος Νικολακόπουλος
Αναζήτηση
