Βλάσης Κανιάρης

Ο Βλάσης Κανιάρης (Αθήνα, 1928-Αθήνα, 2011) ξεκίνησε με σπουδές ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1945-1950), τις οποίες εγκατέλειψε για την ΑΣΚΤ (1950-1955). Την περίοδο 1956-1960 έζησε στη Ρώμη ενώ στη συνέχεια τα χρόνια 1960-1967 στο Παρίσι. Από το 1973 έως το 1975 έζησε στο Βερολίνο ως υπότροφος της DAAD. Το 1975 εξελέγη καθηγητής στην έδρα της ζωγραφικής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ. Ατομικές εκθέσεις (επιλογή):  1958, γκαλερί Ζυγός, Αθήνα˙ 1960, γκαλερί La Tartaruga, Ρώμη ˙ 1969, Νέα Γκαλερί, Αθήνα˙  1970, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Πόλης του Παρισιού˙ 1971, Moderna Museet, Στοκχόλμη˙ 1976, ICA, Λονδίνο˙ Kunstverein, Ανόβερο˙ 1980, γκαλερί Bernier, Αθήνα˙ 1983, Museum am Ostwall, Ντόρτμουντ˙ 1988, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και Γενί Τζαμί, Θεσσαλονίκη˙ 1999, Εθνική Πινακοθήκη, Αθήνα˙ 2000, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη˙ 2008, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα. Ομαδικές εκθέσεις (επιλογή):  1964, Προτάσεις για μια Νέα Ελληνική Γλυπτική, Θέατρο «La Fenice», Βενετία˙ 1965, Μπιενάλε Σάο Πάολο˙ 1977, Documenta 6, Κάσελ˙ 1982, Ευρωπάλια, Βρυξέλλες˙ 1988, Μπιενάλε Βενετίας˙ 1992, Μεταμορφώσεις του Μοντέρνου, Εθνική Πινακοθήκη, Αθήνα˙ 1996, Centre Georges Pompidou, Παρίσι.

 

[…] Ήδη από τα μέσα του 1970-71, η προσοχή και η συγκίνηση μου στράφηκαν στο πρόβλημα ενός πλήθους πολυάριθμου και συχνά εξαθλιωμένου, που ονομάζουμε γενικά «μετανάστες». Σε άλλο επίπεδο ήταν κάπως και προσωπικό μου πρόβλημα. […]

Ο σκοπός μου είναι να καθορίσω, χρησιμοποιώντας στο μέτρο του δυνατού επιστημονικά δεδομένα, τα προβλήματα, τις συνθήκες, τους λόγους, τις προοπτικές ενός κόσμου που λόγω του πλήθους του είναι σαν μια χώρα της Ευρώπης. […] Με ό,τι αυτό το πρόβλημα εμπεριέχει σαν πραγματικότητες, όνειρα, συνθήκες και ενδεχομένως προοπτικές. […]

Δουλεύω αυτή την παρουσίαση σε διαφορετικά επίπεδα και, ακριβώς λόγω των προβλημάτων που παρουσιάζονται, η μορφή είναι υποκείμενη σε αλλαγές που μετατοπίζουν τις προτεραιότητες των προτεινόμενων στοιχείων και, ως εκ τούτου, και τον τρόπο και την τελειωτική εικόνα που θα δικαίωνε αυτή τη μέθοδο εργασίας. […]

Ακόμα να δοθεί η δυνατότητα σ’ αυτές τις εικόνες μιας παρουσίας στην οποία έχουν δικαίωμα, αν όχι στο επίπεδο ατομικής (προσωπικής) αισθητικής, στην αισθητική που την κάνει έγκυρη και υπαρκτή ο μεγάλος αριθμός που ταυτίζεται μαζί της. […] Αυτή τη θέση στη φαντασία και το όνειρο, την παιδική ηλικία αλλά και τη δυνατότητα προσαρμογής που υπάρχει και στη χειρότερη ακόμα συνθήκη ήταν στοιχεία στα οποία θεωρούσα απαραίτητο να αναφερθώ και να τα τονίσω. […] Το πολιτικό, διεκδικητικό ή ανατρεπτικό στοιχείο δεν με απασχόλησε και δεν αναφέρθηκα καθόλου σ’ αυτό. […]

Βλάσης Κανιάρης

Υπόμνημα, Αθήνα 1992, σ. 21-22