18 Σεπτεμβρίου – 18 Δεκεμβρίου 2011, Θεσσαλονίκη
Yasmine Eid-Sabbagh
Η Yasmine Eid-Sabbagh σπούδασε ιστορία, φωτογραφία και ανθρωπολογία στο Παρίσι. Το 2006, εγκαταστάθηκε στο Burj Al-Shamali, ένα στρατόπεδο προσφύγων που ιδρύθηκε το 1956 και βρίσκεται ακριβώς νότια του λιμανιού της Τύρου, στον Λίβανο, όπου έζησε μέχρι το 2011. Στο Burj Al-Shamali πραγματοποίησε ένα φωτογραφικό project με μια ομάδα νεαρών Παλαιστινίων, καθώς και μια αρχειακή εργασία με οικογενειακές και φωτογραφίες από στούντιο. Ξεκίνησε, επίσης, μια προσωπική έρευνα, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, πάνω στην εικονογραφία των γηγενών πολιτισμών της περιοχής και στις καλλιτεχνικές χειρονομίες, συμπεριλαμβανομένων και των διαλογικών προσεγγίσεων. Η Yasmine Eid-Sabbagh είναι μέλος του Αραβικού Ιδρύματος Φωτογραφίας από το 2008.
Το έργο μπορεί να θεωρηθεί ως μια συνεχιζόμενη διεργασία που δημιουργεί μια κοινωνική δυναμική βασισμένη στις χειρονομίες μου ως καλλιτέχνη και στον αντίκτυπό τους στο περιβάλλον μου. Είναι μια μορφή πρακτικής που δε συνδέεται κατ’ ανάγκην με την άμεση παραγωγή γνώσης ή ενός αντικειμένου -για την ακρίβεια με ενδιαφέρει περισσότερο η άμβλυνση των συνόρων, η ανάπτυξη μιας μεθόδου όπου η παραγωγή γνώσης ενθαρρύνει την καλλιτεχνική παραγωγή και το αντίστροφο, όπου η καλλιτεχνική πρακτική λειτουργεί ως ερέθισμα και εμπλουτίζει την παραγωγή γνώσης. Μέσα από μια πρακτική εμπλοκής και μέσα από την επίτευξη αυτού που ονομάζω συλλογική δημιουργικότητα, η οποία βασίζεται στην ανταλλαγή γνώσεων και εμπειριών, το έργο μου συνδέεται με τη δημιουργία μιας κατάστασης που απορρέει από τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους και τον τρόπο με τον οποίο σφυρηλατούνται αυτές οι σχέσεις στον χρόνο. Μολονότι οι προθέσεις μου είναι σαφείς και δηλώνονται εξαρχής, αφήνω να ωριμάσουν και να ακολουθήσουν αυτές οι καταστάσεις τη φυσική τους πορεία, κάτι που προϋποθέτει τη βασιζόμενη στην αμοιβαία εμπιστοσύνη οικειότητα.
Στο περιβάλλον του παλαιστινιακού στρατοπέδου προσφύγων Burj al-Shamali, στα νοτιοανατολικά της Τύρου, στον Λίβανο, θέλησα, μέσα από την προσωπική μου εμπλοκή, να εξετάσω τις σχέσεις των ανθρώπων με τη φωτογραφία στο συγκεκριμένο πλαίσιο παραγωγής, πρόσληψης και χρήσης της. Μέσα από την ανάπτυξη στενών σχέσεων με τους ανθρώπους που αποτελούσαν τη συντηρητική, καχύποπτη μικρογραφία κοινωνίας του στρατοπέδου, η αντίληψή μου για τις εικόνες συνδυάζεται με τις αντιλήψεις των συνομιλητών μου, στο πλαίσιο αυτού που έχω ονομάσει «φωτογραφική συζήτηση». Πρόκειται για μια αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και εμένα, με τη φωτογραφία να παίζει τον ρόλο του μεσάζοντα, που μιλά ο ίδιος και μιλούν γι’ αυτόν.
Ωστόσο, αυτός ο ουσιώδης διάλογος δε μπορεί να περιοριστεί στην ανταλλαγή ιδεών, σκέψεων, ιστοριών, γεγονότων, πεποιθήσεων, απόψεων, αρχών ή αξιών, αλλά πρέπει να εκληφθεί ως διαδικασία μετασχηματισμού που στην ιδανική περίπτωση οδηγεί όλους τους συνδιαλεγόμενους στην οδό της αναθεώρησης, αμφισβητώντας δημιουργικά και αντιπαραθέτοντας τις ατομικές προδιαθέσεις. Θεωρώντας ότι αυτή η διαδικασία μετασχηματισμού συνιστά την ουσία και την κινητήριο δύναμη κάθε καλλιτεχνικής διερεύνησης, αναρωτιέμαι: πόσο απτή είναι η τεχνική της εμπλοκής ως καλλιτεχνική ή πολιτισμική πράξη; Και πώς μπορεί να αποκτήσει πραγματική υπόσταση;
Φωτογραφίες
Αναζήτηση
